Nazwa: Zagrzebka afrykańska, Suszec Gunthera

Nazwa łacińska: Nothobranchius guentheri

Rząd: Karpieńcokształtne, Zębokarpiokształtne, Zębokarpie (Cyprinodontiformes)

Rodzina: Nothobranchiidae

Pochodzenie: Afryka

Wielkość: 3-6 cm

Usposobienie: Łagodne

Wielkość akwarium: > 40 l

Temperatura wody: 18-22 °C

Parametry wody: Miękka, pH 6,0-7,2

Pokarm: Żywy, mrożony, suchy

Charakterystyka:

Zgrzebka afrykańska (Nothobranchius guentheri) występuje naturalnie na wyspie Zanzibar oraz (mniej powszechnie) na terenie Tanzanii.  Zamieszkuje zbiorniki okresowe, płytkie stawy, bajora i rowy.

Może mieć różna wielkość w zależności od miejsca naturalnego występowania. Charakteryzuje się szybkim wzrostem i dojrzewaniem oraz krótkim życiem – w naturze żyje zazwyczaj kilka miesięcy (co jest związane z tym, że zamieszkuje zbiorniki, które okresowo wysychają) w hodowli dożywa zazwyczaj do 1,5 roku.

Ogólny kształt ciała jest wrzecionowaty, wszystkie płetwy są zaokrąglone. Samiec zagrzebki afrykańskiej  ma niebieską barwę z obrzeżonymi na czerwono łuskami, tworzącymi wzór siatki. Obrzeżenie to w przedniej części ciała jest  delikatne, zaś w tylnej części jego intensywność stopniowo narasta, by przejść w całkowitą czerwień ogona i płetwy ogonowej, zakończonej czarnym paskiem. Głowa oliwkowo- żółta z niebieskim połyskiem. Płetwy piersiowe i płetwy brzuszne są oliwkowo-żółte z białymi krawędziami.  Płetwa grzbietowa  jest okazała, żółtawa z czerwonymi plamkami i czarnymi promieniami, zakończona czarnym i biały pasem. Płetwa odbytowa podobna do płetwy grzbietowe, różni się brakiem czarnych akcentów. Samce mają zdolność do zmiany kolorów- w obecności innych samców ciemnieją i mogą stać się nawet niemal czarne,

Samica w porównaniu z samcem jest bardzo niepozorna, cielista z zielonooliwkowym odcieniem. Jest też znacznie mniejsza od samca i dorasta zazwyczaj do 3-4 cm (podczas gdy samiec do 5-6 cm).

Karuzela produktów Zooplus

Ryby te zasadniczo nie nadają się do akwarium towarzyskiego. Wobec innych małych ryb mogą wykazywać agresję, natomiast duże mogą być zagrożeniem dla nich samych. Dosyć dobrze czują się w towarzystwie pokrewnych gatunków, jednak niesie to ze sobą ryzyko krzyżowania się ryb między sobą. Najlepiej trzymać je w akwarium gatunkowym w grupie minimum 6 osobników, przy czym liczba samic powinna być dwukrotnie większa niż samców. Są bardzo aktywnymi, nieco nerwowymi rybami, pływającymi po całym zbiorniku. Samce przemieszczają się w bardzo charakterystyczny sposób- krótkimi, intensywnymi zrywami, przystając co chwila i wachlując się płetwami piersiowymi. Samce często prowadzą ze sobą utarczki w obronie swoich rewirów, jednak zazwyczaj nie robią sobie krzywdy.

Grupę zagrzebek można hodować już w akwarium o pojemności 40-60 l. Podłożem w zbiorniku powinna być warstwa (przegotowanego wcześniej) torfu o grubości 2-3 cm. Do akwarium można wstawić rośliny w doniczkach oraz takie, które nie tworzą dużych systemów korzeniowych. Zamiast torfu można ostatecznie użyć drobnego piasku lub żwirku i obsadzić akwarium roślinami- ryby odnajdą się również w takim środowisku, jednak nie jest ono dla nich optymalne. Oświetlenie nie powinno być zbyt intensywne, można użyć roślin pływających, które rozproszą światło i zapewnią częściowy cień. Temperatura powinna wynosić 18-22 °C. Choć zagrzebki znoszą temperaturę do 30°C, należy jej unikać, ponieważ przyspiesza metabolizm ryby, skracając tym samym jej i tak krótkie życie.

W naturze żywią się głównie larwami owadów. W akwarium przyjmują pokarmy żywe i mrożone, takie jak larwy komarów, ochotki i wodzienia. Można również podawać suchy pokarm wysokobiałkowy, jednak nie wszystkie ryby chcą go jeść. Zagrzebki należy karmić kilkakrotnie w ciągu dnia małymi porcjami- uważając, żeby ich nie przekarmić.

Rozmnażanie:

Zagrzebka afrykańska jest ryba o tzw. stałym cyklu rozrodczym, co znaczy, że przystępuje do tarła przez cały okres życia od momentu osiągnięcia dojrzałości, co ma miejsce po miesiącu od wylęgu. Do rozmnożenia może dojść w zbiorniku ogólnym (o ile posiada torfowe podłoże) lub w zbiorniku tarliskowym.

 Tarło odbywa się na torfowym podłożu zbiornika. Samiec płynąc obok samicy styka się z nią brzuchem i równocześnie przyciska ją do podłoża. Samica składa do torfu jedno zapłodnione jajo. Czynność ta powtarzana jest 20 do 24 razy w ciągu dnia. Trące się zagrzebki przetrzymujemy w tym samym zbiorniku nie dłużej niż 3-4 tygodnie, by nie dopuścić do zbyt dużej różnicy w rozwoju jaj. Po tym okresie ryby należy odłowić, a z akwarium usunąć wodę. Torf zawierający jaja można zostawić w zbiorniku w stanie wilgotnym lub przenieść do innego, pamiętając o zabezpieczeniu przed wysuszeniem. W takim stanie przetrzymujemy go przez 6-12 tygodni. W razie przesychania torfu należy skropić go miękką „starą” wodą. Okres diapauzy, czyli czasowego przystopowania rozwoju jaj jest konieczny dla prawidłowego rozwoju młodych. Po upływie 6-12 tygodni torf należy zalać świeżą, ale odstaną woda. Krótko po zalaniu z jaj zaczynają wykluwać się larwy. Młode należy odłowić do innego zbiornika, a torf ponownie pozostawić bez wody przez 2-3 tygodnie, a następnie znowu zalać wodą. Wtedy wyklują się larwy, które nie były gotowe za pierwszym razem.

 Młode są zaraz po wylęgnięciu zdolne do pobierania pokarmu. Przez pierwsze 7-10 dni życia należy podawać im pierwotniakami, a w miarę wzrostu wprowadzać większy pokarm, jak larwy oczlików czy solowców.  Rosną bardzo szybko, a po osiągnięciu 2-3 cm i miesiąca życia są już zdolne do rozrodu. Młode samce i samice warto w tym czasie rozdzielić, aby nie dopuścić do zbyt wczesnego tarła.